Jean-Michel Jarre  Synthesizer04/03/2008
De muziek van Jarre, in combinatie met die bizarre platenhoes van Oxygene (1976) die bij vader in de kast stond, heeft altijd grote indruk op mij gemaakt. Sterker nog, ik werd er een beetje angstig van. Oxygene had wat mij betreft ook Eternel Vide kunnen heten. Dat gevoel kreeg ik er bij. En het bekijken van die hoes werd een uitdaging, nadat ik 'm op 6 jarige leeftijd nietsvermoedend uit de kast trok. En ook heeeel snel weer terugzette. Desalniettemin erg goed. Nog steeds, maar zeker voor die tijd. Buiten het feit dat Jarre een pionier is op het vlak van electronische muziek, zullen enkele van zijn deuntjes tot in lengte der dagen herkend blijven worden. Ik moet er wel bijzeggen dat ik werk van Jarre na Magnetic Fields uit '81 uit het oor ben verloren. Vandaar nu een kleine inhaalslag, te beginnen bij Oxygene 7-13. Even fijn wegzakken in vacuum.

Terug naar overzicht