26-11-2013   Queens of the Stone Age
09-11-2013   Queens of the Stone Age
03-09-2013   Deftones
21-08-2013   System of a Down
03-05-2013   Newton Faulkner
23-06-2011   Korn
03-12-2010   The Frames
05-11-2010   Turin Brakes
23-09-2010   Gare Du Nord
20-08-2010   Lowlands 2010
20-02-2010   Brainbox
23-11-2009   The Tragically Hip
20-09-2009   Chris De Burgh
20-06-2009   Sonisphere Festival
06-06-2009   Prong
10-12-2008   Riverside
06-07-2008   Metropolis Festival
01-07-2008   Radiohead
29-06-2008   Parkpop
16-03-2008   Dragons
02-03-2008   Tommy Emmanuel
01-10-2007   The Tragically Hip
13-09-2007   The Police
27-08-2007   Tommy Emmanuel
28-06-2007   Pearl Jam in the Park
26-06-2007   Porcupine Tree
08-10-2006   The Gathering
23-09-2006   Disturbed + Nevermore
29-08-2006   Pearl Jam
27-06-2006   Tool
10-06-2006   Deftones
08-03-2006   Death Cab For Cutie
03-12-2005   Marillion
18-11-2005   Life Of Agony
17-10-2005   John Hiatt
22-06-2005   Beth Hart
12-04-2005   Willy DeVille
31-03-2005   Apocalyptica
11-02-2005   Megadeth
25-11-2004   Zita Swoon
12-07-2004   16 Horsepower
25-03-2004   Elbow
14-12-2003   Danko Jones
04-11-2003   Waterboys
05-09-2003   Keith Caputo
18-08-2003   Rolling Stones
19-06-2003   Prong
23-03-2003   Apocalyptica
30-06-2002   Rammstein
09-05-2002   Tool
24-03-2002   Tindersticks
16-02-2002   Nickelback
25-01-2002   Incubus
17-12-2001   The Tea Party
03-08-2001   U2
11-04-2001   Placebo
19-03-2001   Deftones
01-12-2000   Van Dik Hout
16-09-2000   Radiohead
22-05-2000   Korn
03-05-2000   Incubus
19-04-2000   The Cure
07-12-1999   Therapy?
26-01-1999   Garbage
09-05-1997   The Tragically Hip
28-02-1997   Bush
15-02-1997   Neuk!
11-02-1997   Tool
18-12-1996   dEUS
14-12-1996   Life Of Agony
12-10-1996   The Cure
31-05-1996   Mark Knopfler
26-04-1996   Van Dik Hout
21-03-1996   Van Dik Hout
10-04-1990   Public Enemy

Placebo - Heineken Music Hall, Amsterdam - 11 april 2001

De treinreis naar Amsterdam Bijlmer was al een op zichzelf staand feest. Samen met Frank, Boyd, Herma en Martijn ging ik naar Placebo, de band die ik voor het eerst zag tijdens een registratie van hun optreden op Pinkpop 1997. Ze waren toen doorgebroken met "Nancy Boy", een uitermate irritant nummer eigenlijk, maar goed, de zangeres van de band bleef mij intrigeren tijdens die Pinkpop-uitzending en ik wist niet waarom. Bleek het later een zanger te zijn. Kort daarna was ik de trotse bezitter van Placebo's gelijknamige debuutalbum. Vanaf toen wist ik al dat ik Placebo ooit nog eens live zou gaan aanschouwen. En op 11 april 2001 was het dan zover.

Voor de tweede keer in korte tijd was ik in de HMH te vinden. In het voorprogramma speelde één of andere vage band, wat overigens best klonk. Sneakerpimps, heb ik mij laten vertellen. Aangezien wij gewoon goed op tijd waren en het voorprogramma al een aardig eind op weg was, duurde het niet lang voordat de Sneakers van het podium verdwenen.

De opkomst en het eerste kwartier waren overdonderend. Niet dat het zo geweldig was, maar Placebo raasde als een losgeslagen trein voorbij, in het kader van een potentiële recordpoging "hoe speel ik zoveel mogelijk liedjes in een zo kort mogelijke tijd". Brian Molko had zijn stembanden aardig onder controle, hoewel duidelijk was dat hij even in moest komen. Dat eerste kwartier kwam ook een beetje over als "jongens, we spelen effe 8 nummers in no-time, als dat niks wordt hebben we ze in ieder geval iets laten horen". Daarna ging het allemaal wat relaxter.

Placebo bestaat in het dagelijks leven uit 3 man. Maar er was een vierde man bij, die ondersteunende riedeltjes op een keyboard verzorgde. Deze man stond daar in pak een beetje de Houten Klaas dan wel de Stijve Hark uit te hangen en maakte duidelijk geen deel uit van de band. Jammerlijk gezicht. In de tussentijd kroop Brian zo nu en dan eens achter zijn elektronische piano, bespeelde deze ook helemaal zelf en zong daar dan op de koop toe ook nog eens een droevig liedje bij. Die 'piano' hadden ze beter in kunnen ruilen voor een echte vleugel, want de geluidskwaliteit van het Bart-Smit-apparaat was bedroevend laag. Of de man achter de knoppen maakte er een puinhoop van. Brian stak structureel een peuk op wanneer hij weer achter het pianootje plaatsnam. Niet om te roken, maar om een... ja, een bepaald effect te creëren. Er stond namelijk een spotlight op hem en zijn piano gericht, waardoor de rook van de sigaret in de lichtkegel naar boven verdween. Net als in een rokerig jazzcafé. Dat was een aardige vertoning voor een enkele keer.

Het verdere concert kende geen echte hoogtepunten meer, afgezien van het feit dat ze "Nancy Boy" niet speelden. "Nancy Boy is" namelijk "dead" aldus Brian. Nu ja, duidelijk. Het nummer dat ik gemist heb is "Brick Shithouse". Maar het kan niet altijd feest zijn. Al met al vermakelijk, maar ook niet echt veel meer dan dat. De terugreis met El Trino verliep deze keer zonder verdere problemen en zo rond 0:30 weer in het Arnhemse wedergekeerd.