26-11-2013   Queens of the Stone Age
09-11-2013   Queens of the Stone Age
03-09-2013   Deftones
21-08-2013   System of a Down
03-05-2013   Newton Faulkner
23-06-2011   Korn
03-12-2010   The Frames
05-11-2010   Turin Brakes
23-09-2010   Gare Du Nord
20-08-2010   Lowlands 2010
20-02-2010   Brainbox
23-11-2009   The Tragically Hip
20-09-2009   Chris De Burgh
20-06-2009   Sonisphere Festival
06-06-2009   Prong
10-12-2008   Riverside
06-07-2008   Metropolis Festival
01-07-2008   Radiohead
29-06-2008   Parkpop
16-03-2008   Dragons
02-03-2008   Tommy Emmanuel
01-10-2007   The Tragically Hip
13-09-2007   The Police
27-08-2007   Tommy Emmanuel
28-06-2007   Pearl Jam in the Park
26-06-2007   Porcupine Tree
08-10-2006   The Gathering
23-09-2006   Disturbed + Nevermore
29-08-2006   Pearl Jam
27-06-2006   Tool
10-06-2006   Deftones
08-03-2006   Death Cab For Cutie
03-12-2005   Marillion
18-11-2005   Life Of Agony
17-10-2005   John Hiatt
22-06-2005   Beth Hart
12-04-2005   Willy DeVille
31-03-2005   Apocalyptica
11-02-2005   Megadeth
25-11-2004   Zita Swoon
12-07-2004   16 Horsepower
25-03-2004   Elbow
14-12-2003   Danko Jones
04-11-2003   Waterboys
05-09-2003   Keith Caputo
18-08-2003   Rolling Stones
19-06-2003   Prong
23-03-2003   Apocalyptica
30-06-2002   Rammstein
09-05-2002   Tool
24-03-2002   Tindersticks
16-02-2002   Nickelback
25-01-2002   Incubus
17-12-2001   The Tea Party
03-08-2001   U2
11-04-2001   Placebo
19-03-2001   Deftones
01-12-2000   Van Dik Hout
16-09-2000   Radiohead
22-05-2000   Korn
03-05-2000   Incubus
19-04-2000   The Cure
07-12-1999   Therapy?
26-01-1999   Garbage
09-05-1997   The Tragically Hip
28-02-1997   Bush
15-02-1997   Neuk!
11-02-1997   Tool
18-12-1996   dEUS
14-12-1996   Life Of Agony
12-10-1996   The Cure
31-05-1996   Mark Knopfler
26-04-1996   Van Dik Hout
21-03-1996   Van Dik Hout
10-04-1990   Public Enemy

Incubus - Heineken Music Hall, Amsterdam - 25 januari 2002

Tezamen met de posse van die avond: Frank [Frankie], Martijn [Tinus], Herma [Herrie] en Karin [Kaar], ging ik voor de tweede keer naar Incubus. Met de trein, gezellig van station naar station hoppen en lekker ouwehoeren. Dat zijn altijd de betere uitstapjes. Wij kwamen omstreeks 20:35 aan op station Amsterdam Bijlmer, na een verlengde stop op Utrecht CS. Tinus moest namelijk zo nodig een whopper-menu van de Burger King hebben, anders zou hij die avond sterven. Nu, dat soort incidenten konden wij er duidelijk niet bij hebben. Daarnaast zou het een uitermate ongezellige bedoeling worden. Wij kwamen dus aan om 20:35 in de Bijlmer, zoals gezegd, wat betekende dat een aloude traditie werd voortgezet: wij zouden het voorprogramma missen. Dit werd verzorgd door 311, een band waarbij Incubus zelf een keer in het voorprogramma heeft gezeten. 311 was al klaar, toen wij even gezellig aan het chillen waren geslagen op het bovenste balkon in de Heineken Music Hall. Daarboven was ik nog niet eerder geweest [evenals de rest van de posse], dus werd het tijd om daar toch even een kijkje te gaan nemen. Niet dat wij daarvoor speciaal helemaal naar boven waren geklommen, neen, echter de garderobe een verdieping lager was vol, dus we moesten wel. Maar het bovenste balkonnetje in de HMH was goed te doen. Mooi uitzicht, prachtig overzicht. Het gejuich dat uit de diepte omhoog rees, toen het doek van 311 letterlijk viel, sprak boekdelen over het optreden. Incubus weet ze altijd wel te vinden. Om en nabij 21:00 was het dan toch tijd geworden om een kijkje op de begane grond te gaan nemen. Wij hadden onszelf aan de rechterzijde van de hal gepositioneerd, bij de tweede uitgang, toen Incubus het podium betrad.

Tja. Wat kan ik er van zeggen.  Best een hoop, maar laaiend enthousiast ben ik niet. Incubus dus. Ik vroeg mij van te voren al af of het concert in de Melkweg door de mannen overtroffen zou worden in de Heineken Music Hall, maar zowel de accommodatie als de gegroeide populariteit van de band zouden hier geen positieve bijdrage aan leveren. En zo was het ook. Ze openden met een wat minder bekend nummer [Circles wellicht?]. Geen kraker en zoals gebruikelijk in HMH, was het geluid in eerste instantie best kut te noemen, maar in de loop van het optreden werd dat toch in positieve zin bijgesteld. Tijdens het openingsnummer was ik ondertussen aan mijn Grootuh Biejah begonnen. Was ik wel even aan toe. Maar het bier smaakte ook al niet. Dat is ook niet raar, in een Heineken Music Hall. Afijn, zo ging dat eigenlijk een tijdje door; biertje drinken, beetje keuvelen met Tinus en Herrie [terwijl Frankie wat verder naar voren was gegaan] en ondertussen vermaakt worden door die gasten op dat podium ["Papa, wie zijn die enge meneren die zo'n lawaai maken?"]. Brandon Boyd, zanger, waande zich de eerste 6 nummers of zo op een golfbaan, waarbij zijn microfoon de virtuele golfclub moest voorstellen. En ook voorstelde, in zijn beleving. Hij zong goed hoor, zoals ook in de lijn van verwachting lag, maar was wel behoorlijk gestresst, zo leek het. De band speelde ook prima. Jawel. Maar het was niet super. Over het algemeen weinig tot geen improvisatie. En op het moment dat ik dacht dat DJ Kilmore een knetterende solo-scratch zou uitvoeren [tijdens het nummer "Just a Phase" volgens mij], was het alweer voorbij. Kut! Ja, was toch minder.

Hoogtepunten? Het lag allemaal wel enigszins op één lijn. "New Skin" van S.C.I.E.N.C.E. hakte er wel behooorlijk in, evenals "A Certain Shade of Green" en "Nebula", afkomstig van datzelfde album. Maar over het algemeen lag het zwaartepunt bij de laatste twee albums; "Make Yourself" en "Morning View". Dus uiteraard gehoord: "Wish You Were Here", "Warning", "Stellar" en "Pardon Me". Deze laatste werd in de enkele toegift gespeeld. Daarnaast hadden ze [voor de verandering] ook nog een akoestische sessie in het programma geprutst, waarin Brandon en Michael [resp. zang en gitaar] een tweetal nummers speelden, te weten "Mexico" en "Drive". Aan het einde van het concert werd de Afrikaanse trommel en [nieuw!] een didgeree-doo door Brandon uit de kast getrokken. Het laatste instrument bespeelde hij verrassend goed. Een hoogtepunt, toch wel. Misschien dan toch wel het enige...
Het is in ieder geval wel duidelijk welke kant de mannen op willen. En dat is de kant van het grote geld en sappige luisterliedjes.

Enigszins beteuterd verlieten wij dus allen de HMH. Ik spreek hier natuurlijk in eerste instantie alleen voor mijzelf. Ik besloot tijdens de wandeling naar het station ook dat ik de grotere zalen als de HMH en Ahoy voor een groot deel van de gevallen zou gaan mijden, in de toekomst. Dit alles wil niet zeggen dat ik geen toffe avond heb gehad en dat het allemaal maar niks was... Nee, integendeel. Het was goed. Maar het vonkje sloeg simpelweg niet over. Het grote vuur bleef uit.