26-11-2013   Queens of the Stone Age
09-11-2013   Queens of the Stone Age
03-09-2013   Deftones
21-08-2013   System of a Down
03-05-2013   Newton Faulkner
23-06-2011   Korn
03-12-2010   The Frames
05-11-2010   Turin Brakes
23-09-2010   Gare Du Nord
20-08-2010   Lowlands 2010
20-02-2010   Brainbox
23-11-2009   The Tragically Hip
20-09-2009   Chris De Burgh
20-06-2009   Sonisphere Festival
06-06-2009   Prong
10-12-2008   Riverside
06-07-2008   Metropolis Festival
01-07-2008   Radiohead
29-06-2008   Parkpop
16-03-2008   Dragons
02-03-2008   Tommy Emmanuel
01-10-2007   The Tragically Hip
13-09-2007   The Police
27-08-2007   Tommy Emmanuel
28-06-2007   Pearl Jam in the Park
26-06-2007   Porcupine Tree
08-10-2006   The Gathering
23-09-2006   Disturbed + Nevermore
29-08-2006   Pearl Jam
27-06-2006   Tool
10-06-2006   Deftones
08-03-2006   Death Cab For Cutie
03-12-2005   Marillion
18-11-2005   Life Of Agony
17-10-2005   John Hiatt
22-06-2005   Beth Hart
12-04-2005   Willy DeVille
31-03-2005   Apocalyptica
11-02-2005   Megadeth
25-11-2004   Zita Swoon
12-07-2004   16 Horsepower
25-03-2004   Elbow
14-12-2003   Danko Jones
04-11-2003   Waterboys
05-09-2003   Keith Caputo
18-08-2003   Rolling Stones
19-06-2003   Prong
23-03-2003   Apocalyptica
30-06-2002   Rammstein
09-05-2002   Tool
24-03-2002   Tindersticks
16-02-2002   Nickelback
25-01-2002   Incubus
17-12-2001   The Tea Party
03-08-2001   U2
11-04-2001   Placebo
19-03-2001   Deftones
01-12-2000   Van Dik Hout
16-09-2000   Radiohead
22-05-2000   Korn
03-05-2000   Incubus
19-04-2000   The Cure
07-12-1999   Therapy?
26-01-1999   Garbage
09-05-1997   The Tragically Hip
28-02-1997   Bush
15-02-1997   Neuk!
11-02-1997   Tool
18-12-1996   dEUS
14-12-1996   Life Of Agony
12-10-1996   The Cure
31-05-1996   Mark Knopfler
26-04-1996   Van Dik Hout
21-03-1996   Van Dik Hout
10-04-1990   Public Enemy

Elbow - Paradiso, Amsterdam - 25 maart 2004

Mijn bezoek aan Paradiso om Elbow live te zien spelen is gebaseerd op vele luisteruurtjes naar hun volwaardige debuut "Asleep in the back" (2001). Een plaat met het beste van 10 jaar, zoals op de officiële website van Elbow is te lezen. Toen "Cast of Thousands" uitkwam eind 2003, was het dus maar even de vraag of zij zichzelf konden overtreffen met dit nieuwe materiaal, dat in een relatief korte periode was gemaakt. Ik vond eerst van niet. Maar goed, ik zou ze live gaan zien, dus ben ik voor de vorm beter gaan luisteren naar het nieuwe album. En het is een volwaardige opvolger gebleken. Weerom een plaat met experimentele geluidseffecten en opvallende percussie, maar ook één met een volwassen en een wat minder duistere sound.

Het voorprogramma werd verzorgd door Venus in Flames, a.k.a. Jan De Campenaere uit België. Kan aardige liedjes spelen, maar was daarin op het podium niet echt overtuigend. Of hij was inmiddels gewend geraakt aan zijn band, die hij voor deze gelegenheid had thuisgelaten. Om kwart voor negen verliet Jan de stage om plaats te maken voor Elbow. De 5 mannen (en twee achtergrondzangeressen) kwamen iets over negenen op en begonnen hun set met "Ribcage", het openingsnummer van "Cast of Thousands", gevolgd door onder andere "Red", "Not a Job" en "Snooks". Al snel bleek dat Elbow er op het podium naar streeft om hun experimentele sound op cd zo strak mogelijk na te bootsen. Dat ging vaak wel goed, maar ik kom natuurlijk naar een concertzaal voor méér dan wat ik thuis op cd kan horen, en dat vind ik dan doorgaans in improvisaties, intermezzo's, interactie met publiek etc. Nu, interactie met het publiek was er, lead zanger Guy Garvey babbelde er heerlijk op los, maar het was soms compleet onverstaanbaar wat ie zei. Engels hè, met vast een bepaald accent. Dat is misschien wel dé kracht van Elbow; dat ze hun duistere en soms zware muziek met een enthousiasme en optimisme brengen, dat het geheel een uitermate prettige ervaring oplevert. (Verdere) pluspunten van het concert waren de rustigere nummers (o.a. "Scattered Black and Whites", "I've Got Your Number", "Switching Off") die met sterk gevoel en overtuiging werden gebracht en ook óverkwamen! Kippenvel. Deze rust werd dan af en toe afgewisseld met heftige gitaarpassages, die dan toch net even een tikkie heftiger werden opgevoerd, waarbij de mannen helemaal losgingen, zoals in nummers als "Bitten By the Tailfly", "Fallen Angel" en het geweldige "New Born". Dat laatste nummer was tevens het einde van de reguliere set.

De toegift bestond uit een drietal nummers (waarvan de eerste werd ingeleid door "Flying Dream 143"); "Switching Off" (?), "Any Day Now" (daar kwam ik ook wel een beetje voor) en als laatste "Grace Under Pressure", wat werd afgesloten met de repeterende tekst "We still believe in love, so fuck you", in gospelstijl. Elbow heeft het.