26-11-2013   Queens of the Stone Age
09-11-2013   Queens of the Stone Age
03-09-2013   Deftones
21-08-2013   System of a Down
03-05-2013   Newton Faulkner
23-06-2011   Korn
03-12-2010   The Frames
05-11-2010   Turin Brakes
23-09-2010   Gare Du Nord
20-08-2010   Lowlands 2010
20-02-2010   Brainbox
23-11-2009   The Tragically Hip
20-09-2009   Chris De Burgh
20-06-2009   Sonisphere Festival
06-06-2009   Prong
10-12-2008   Riverside
06-07-2008   Metropolis Festival
01-07-2008   Radiohead
29-06-2008   Parkpop
16-03-2008   Dragons
02-03-2008   Tommy Emmanuel
01-10-2007   The Tragically Hip
13-09-2007   The Police
27-08-2007   Tommy Emmanuel
28-06-2007   Pearl Jam in the Park
26-06-2007   Porcupine Tree
08-10-2006   The Gathering
23-09-2006   Disturbed + Nevermore
29-08-2006   Pearl Jam
27-06-2006   Tool
10-06-2006   Deftones
08-03-2006   Death Cab For Cutie
03-12-2005   Marillion
18-11-2005   Life Of Agony
17-10-2005   John Hiatt
22-06-2005   Beth Hart
12-04-2005   Willy DeVille
31-03-2005   Apocalyptica
11-02-2005   Megadeth
25-11-2004   Zita Swoon
12-07-2004   16 Horsepower
25-03-2004   Elbow
14-12-2003   Danko Jones
04-11-2003   Waterboys
05-09-2003   Keith Caputo
18-08-2003   Rolling Stones
19-06-2003   Prong
23-03-2003   Apocalyptica
30-06-2002   Rammstein
09-05-2002   Tool
24-03-2002   Tindersticks
16-02-2002   Nickelback
25-01-2002   Incubus
17-12-2001   The Tea Party
03-08-2001   U2
11-04-2001   Placebo
19-03-2001   Deftones
01-12-2000   Van Dik Hout
16-09-2000   Radiohead
22-05-2000   Korn
03-05-2000   Incubus
19-04-2000   The Cure
07-12-1999   Therapy?
26-01-1999   Garbage
09-05-1997   The Tragically Hip
28-02-1997   Bush
15-02-1997   Neuk!
11-02-1997   Tool
18-12-1996   dEUS
14-12-1996   Life Of Agony
12-10-1996   The Cure
31-05-1996   Mark Knopfler
26-04-1996   Van Dik Hout
21-03-1996   Van Dik Hout
10-04-1990   Public Enemy

Disturbed + Nevermore - 013, Tilburg - 23 september 2006

Walter en ik waren niet precies op tijd voor Nevermore, die om iets over 8 uur begonnen. Via de ingangen aan de onder- en bovenzijde van de benedenvloer toch op het balkon terecht gekomen, waar ik nog niet eerder gestaan had, maar wat dus wel uitermate relaxt toeven is daaro. Het geluid was ook wel zo teringhard dat het niet echt uitmaakte waar je stond, had ik het idee. Afijn, Nevermore was ok. Relatief veel nummers van platen als Dead Heart in a Dead World en Enemies of Reality. Maar misschien bestond de setlist ook wel uit een gebalanceerde keuze uit hun aardig imposante discografie. Fijne metal hoor, die er vooral inhakt als je het meer dan een paar keer gehoord hebt. Het publiek was ook duidelijk niet voor Nevermore gekomen. Alleen enkele enthousiastelingen in de plaatselijke pit gingen helemaal door het lint. Raar mannetje ook, die zanger. Deed net alsof er wat op z'n voorhoofd zat de hele tijd. Dwangmatige trekjes vertoonde ie. Dan die spijkerdunne bassist. Om kort te gaan: een bont gezelschap. Nevermore verliet de toko iets na 9 uur, nadat zanger Dane nog wat shit kwijt moest richting "bitches" die "dumb enough" waren "to show their tits" en meer van dat soort uitspraken, omdat die "bitches" bekertjes op het podium hadden geflikkerd, waar nog wat drank in zat. Dat gezegd hebbende voegde Dane er nog even aan toe, voordat ie het podium verliet: "and that made my evening". Lekker kut dan.

Half tien. Lichten uit, tijd voor Disturbed. Die gasten waren nog niet eens verschenen of het publiek werd al helemaal nuts. Ja, chill. Dat scheelt toch wel een hoop. Dat je als band bij voorbaat het volk al op je hand hebt. Walter was nog wat te drinken aan het halen, en was verbazingwekkend snel weer terug, hetzij met wat minder drank dan oorspronkelijk was ingeschonken. Maar op tijd voor de aftrap was ie. Guarded van de laatste langspeler Ten Thousand Fists werd gespeeld, gevolgd door het explosieve Liberate. Man achter de knoppen had tijdens de eerste paar nummers wat moeite om het geluid een beetje fatsoenlijk te mixen, de bassen waren zwaar overstuurd en de samples nauwelijks hoorbaar. Maar het mocht allemaal niets uitmaken. Het publiek ging toch wel mee. Van beneden naar boven en weer terug. Opvallend vond ik wel dat er veel werd meegezongen met nummers van Ten Thousand Fists. En dan voornamelijk door het wat jongere volk. Ik heb zelfs nog een jochie van 8 ofzo gezien. Op het balkon hoor, dat wel. Maar eigenlijk ging ik er stiekem een beetje van uit dat men in het algemeen van mening is dat Disturbed langzaam hun edge aan het verliezen is, naarmate ze meer platen maken. Met andere woorden: The Sickness is en blijft mijn favoriet, en zeker tijdens het concert. Alle gespeelde nummers van die plaat waren in mijn beleving hoogtepunten. Voices, Stupify, Fear, Down With The Sickness. Feest.

De mannen waren vrij snel uitgespeeld. Dat wel. Toegift bestond uit 2 nummers. Waarvan Down With The Sickness de uitsmijter was. Het einde van een set van een ruim uur. Normaal gesproken zou ik daarvan balen, maar goed, 2 topbands die 2 en half uur muziek maken voor 23 euries da's natuurlijk ook bijna gratis. En Disturbed maakte toch meer indruk op me dan Nevermore. Toch wel. Het publiek en de zanger, ze waren bij Disturbed allebei enthousiaster.

Setlist die wel een beetje goed lijkt te zijn: Guarded, Liberate, Fear, Remember, Just Stop, Stupify, Deify, Prayer, Voices, Land of Confusion, Believe, Stricken, Down with the Sickness.

 

Proloog

Het concert is nog niet eens geweest en er staat al een stukkie over op reijkman.nl. Wat de fok is er aan de hand? Nou, dat zal ik vertellen. Het concert van Disturbed zal misschien het eerste concert voor mij zijn waarbij ik het voorprogramma beter vind dan de hoofdact.

Dus welke band staat er in het voorprogramma van Disturbed? Ja, hoe meer ik de muziek van de band hoor, hoe minder ik kan geloven dat ze ook daadwerkelijk gaan optreden in de 013... Nevermore. Dit jaar viel het album "This Godless Endeavor" op mijn pad (waarschijnlijk na een zoekactie op Amazon.com, via Porcupine Tree naar Opeth, of 1 van de Listmania lijstje...) maar ik merkte eigenlijk pas vrij laat op hoe strak dat album eigenlijk in elkaar zit. Om kort te gaan: dit is 1 van die weinige albums die me bij bepaalde passages gewoon fijne rillingen bezorgt. In (nagenoeg) hetzelfde genre gingen hieraan vooraf: Arise van Sepultura (Desperate Cry!). Rust in Peace van Megadeth (Holy Wars ea). En daar is dus This Godless Endeavor van Nevermore bijgekomen, met het gelijknamige laatste nummer op het album. Het nummer heeft alles. Stukje (semi)akoestisch (intro). Fijne teksten. Uitstekende vocalen met veel dynamiek. Zware, vette, pompende riffs. Strak drumwerk, met een fijne regelmatige toepassing van de dubbele bass. Supersnelle en waanzinnig gitaarwerk, zowel solo als ondersteunend, met name dat van Loomis. En dan die fucking climax. Ik ga het niet verklappen, maar elke keer als ik het nummer, na het hele album, heb gehoord, zit ik hoofdschuddend in mijn stoel met maar 1 gedachte: wat ontzettend goed. En: hoe is het mogelijk. Ligt dat nou aan mij? Heb ik een tijdelijke blackout? Ik weet het niet. Ik ben geen Nevermore kenner. Laat staan een kenner in de hoek van de "prog metal", waar Nevermore toch een beetje ingedrukt wordt. Dream Theater? Wel eens wat van gehoord. Sanctuary? Nooit gehoord. Nou, dat bedoel ik. Nou ja, natuurlijk kan het altijd beter, maar als dat zo is, laat dat dan even weten. Ik ben elke dag op zoek naar nieuwe muziek die me steil achterover doet slaan. Mail die shit!

Hopelijk voldoen ze aan mijn verwachting, de 23e. De mannen van Nevermore. Ze zijn ook nog gewoon van die fijne metalheads he. Met dat lange haar enzo. Heerlijk. Hopelijk komen ze nog. Hopelijk wordt het concert niet afgelast. Hopelijk wordt het onvergetelijk. Deze jongen staat aan de poort van de 013 als die fucking zaal wordt geopend. Reken maar! Ik zal eens een keer op tijd zijn voor het voorprogramma! En dan vooraan staan he, met mijn bakkes. Nu ja, ik ben natuurlijk niet de enige die gaat. Walter gaat mee. Lucky for him. :-)